به گزارش اطلاعات آنلاین، میت که از سه سالگی با عارضه فلج مغزی (Cerebral Palsy) دست و پنجه نرم می‌کرد، هرگز اجازه نداد بیماری، مسیر پروازش را سد کند. او پیش‌تر در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی با صراحت و شجاعت تمام گفته بود:«من فلج مغزی دارم، اما هرگز اجازه نداده‌ام این موضوع مانع پیشرفتم شود. معلول باشید یا نباشید، همه شایسته یک فرصت هستند.»

نقش‌آفرینی او در برکینگ بد نه تنها استانداردهای بازیگری را جابه‌جا کرد، بلکه نگاه جامعه جهانی به معلولیت را تغییر داد. او با حضور قدرتمندش ثابت کرد که معلولیت تنها بخشی از ویژگی‌های یک انسان است، نه تمامی هویت او. او درباره حضورش در این سریال تأکید کرده بود که توانسته استانداردی پرچم‌دار در صنعت تصویر ایجاد کند، اما در عین حال یادآور شده بود که مسیر برابری در سینما هنوز دراز و پرپیچ‌وخم است.

اما بزرگ‌ترین افتخار آرجی میت تنها به پرده نقره‌ای محدود نمی‌شد؛ او سفیر چندین موسسه خیریه بین‌المللی و بنیان‌گذار بنیاد «میت» برای حمایت از معلولان بود. خودش در این باره گفته بود: «بزرگ‌ترین چیزی که برکینگ بد به من داد، این بود که بتوانم صدایم را در اختیار آرمان‌هایی قرار دهم که زندگی مردم را تغییر می‌دهند. جایی که بیشترین احساس بودن در اوج دنیا را داشتم، زمان کمک به دیگران بود.»

به دنبال این فاجعه دردناک، همکاران و فعالان حقوق معلولان ادای احترام پرعاطفه‌ای به او داشتند. روت مدلی، بازیگر بریتانیایی، او را «استعدادی فوق‌العاده و الگویی زیبا برای جوانان معلول» خواند و کِرون دِی، بازیگر تأکید کرد که حضور امروز بازیگران معلول روی صحنه، میراث مستقیم تلاش‌های آرجی میت است.

جهان در بهتی پرسش‌آمیز

خبر خودکشی فردی که نماد مبارزه، امید و کمک به دیگران بود، جامعه و طرفدارانش را در بهت فرو برده است. در تحلیل دلیل این اتفاق تلخ، روان‌شناسان و متخصصان حوزه سلامت روان به چند عامل مهم و پیچیده اشاره می‌کنند:

آرجی میت چندی پیش از مرگش در مصاحبه‌ای به فشار روانی عظیمی که تحمل می‌کرد اشاره کرده و گفته بود: «من در جوانی استانداردی برای خودم تعیین کردم که دست‌نیافتنی است. به مردم می‌گویم ببینید، سقوط از قله کوه راه درازی است.»

این نشان می‌دهد که تلاش مداوم برای فراتر رفتن از یک موفقیت افسانه‌ای (مانند برکینگ بد) و ترس از افتادن از قله شهرت، فشاری فرسایشی بر روح و روان او وارد می‌کرد.

گذشته از این افرادی که به عنوان سفیر امید و الگوی میلیون‌ها نفر شناخته می‌شوند، اغلب احساس می‌کنند که اجازه ابراز ضعف، یاس و ناامیدی را ندارند. این نقاب شکست‌ناپذیری باعث می‌شود آنها در انزوا و تنهایی با بحران‌های روحی خود بجنگند و از طلب کمک خجل یا نگران باشند.

علاوه بر این‌ها زندگی با بیماری‌های مزمن مانند فلج مغزی، علاوه بر چالش‌های حرکتی، با دردهای فیزیولوژیک، خستگی‌های مفرط جسمانی و فشارهای عصبی مداوم همراه است که به مرور زمان انرژی روانی فرد را تحلیل می‌برد.

اما نکته شایان توجه دیگر این است که بسیاری از افراد پرانگیزه، فعال و خیرخواه، افسردگی شدید خود را پشت لبخندها، فعالیت‌های اجتماعی و کمک به دیگران پنهان می‌کنند. انگیزه‌ بالای آنها برای تغییر جهان، لزوماً به معنای مصونیت‌شان در برابر تاریکی‌های درون و بیماری افسردگی نیست.

مرگ ناگهانی آرجی میت یادآور این حقیقت تلخ است که حتی قوی‌ترین و الهام‌بخش‌ترین انسان‌ها نیز ممکن است در خلوت خود با نبردهای درونی سهمگینی روبه‌رو باشند که از دید دیگران پنهان می‌ماند.